این چهاردهمین شعرم که پست می کنم

((افسانه))

اشگ چشم  من دگر باخون دل آغشته شد

 

               این دل نالان من ازطعنه ها صد پاره شد

 

خانه وکاشانه را با آه خود آتش زدم

 

          بسکه شبها تا سحراین سینه ام غمخانه شد

 

بهترین ایام من در ساحل حسرت گذشت

 

               تاگشودم چشم بر دنیا. جهان بیراهه شد

 

ناله وسوز وفغانم برفلک کاری. نشد

 

                شعله فریاد تلخم .خودبخود بازیچه شد

 

پرشکسته. بال خونینیم مرا یاری نکرد

 

              چونکه دستانم دگربا جان من بیگانه شد

 

خون دل در شیشه کردم تا نویسم قصه ام

 

              شیشهء دل هم شکستم. بودنم افسانه شد